De Stelvio-pas

De Stelvio-pas ligt op 2.757 m hoogte en is daarmee de hoogste bergpas in Italië en de op één na hoogste geasfalteerde bergpas in de Alpen. Afhankelijk van de weersomstandigheden is de Stilfserjoch-weg van eind mei tot begin november geopend voor het verkeer. De weg wordt vooral gebruikt door dagjesmensen en met name door motorrijders, en staat niet alleen daarom bij velen bekend als “De koningin van de bergpassen”. De klim met 48 bochten van Prad naar de Stilfser Joch behoort tot de bekendste beklimmingen van Europa. Je kunt het Stilfser Joch bereiken vanuit Prad in het Vinschgau, vanuit Bormio in Lombardije, of via de Umbrailpas vanuit Santa Maria in Zwitserland.

In het zuiden is dat de Stelvio-pas, omringd door het Ortler-massief, Koning Ortler en de Monte Scorluzzo. Niet minder spectaculair is ook de reeks haarspeldbochten op de laatste helling aan de oostkant. Over een afstand van ongeveer 30 km overbrugt de weg een hoogteverschil van 1.900 m. In totaal kun je hier 87 haarspeldbochten tellen.

De pas is al sinds de bronstijd bekend, maar kreeg pas in de moderne tijd betekenis. Een pasweg werd voor het eerst aangelegd in de 19e eeuw, namelijk in het jaar 1820. In die tijd behoorden zowel Zuid-Tirol als Lombardije tot Oostenrijk. En zo gaf keizer Frans I opdracht tot de aanleg van de weg als belangrijke doorgangsroute over de Alpen. Zelfs in de winter werd de pas opengehouden vanwege het belang ervan. In 1859 werd Lombardije onderdeel van het Koninkrijk Italië en liep de grens langs de Stelvio-pas. Na de Eerste Wereldoorlog, toen ook Zuid-Tirol bij Italië kwam te horen, werd de weg langzaam weer uitgebouwd en werd ook de grens op de pashoogte destijds weer opgeheven.

Elk jaar vindt op de Stelvio-pas, waarvan de pashoogte inmiddels volledig is ontsloten voor toerisme, in de zomer de Fietsdag Stilfserjoch plaats. Op deze dag hebben fietsers het rijk alleen op deze pasweg – duizenden fietsers maken van deze dag gebruik om de pas te bedwingen zonder het lawaai en de uitlaatgassen van auto’s.